Angelo Badalamenti (1937)

Angelo Badalamenti (born March 22, 1937) is an American composer, best known for his work scoring films for director David Lynch, notably Blue Velvet, the Twin Peaks saga (1990–1992, 2016), The Straight Story and Mulholland Drive. Badalamenti received the 1990 Grammy Award for Best Pop Instrumental Performance for his "Twin Peaks Theme", and has received a Lifetime Achievement Award from the World Soundtrack Awards and the Henry Mancini Award from the American Society of Composers, Authors and Publishers.

Early life

Badalamenti was born in Brooklyn, New York to an Italian family; his father was a fish market owner. He began taking piano lessons at age eight. By the time Badalamenti was a teenager, his aptitude at the piano earned him a summer job accompanying singers at resorts in the Catskill Mountains. He received a Bachelor of Arts degree from the Eastman School of Music and then earned Master of Arts degrees in composition, French horn, and piano from the Manhattan School of Music in 1960.

Film scoring

Badalamenti scored films such as Gordon's War, and Law and Disorder, but his big break came when he was brought in to be Isabella Rossellini's singing coach for the song "Blue Velvet" in David Lynch's 1986 film Blue Velvet. Inspired by This Mortal Coil's recent cover of the Tim Buckley song Song to the Siren, Lynch had wanted Rossellini to sing her own version, but was unable to secure the rights. In its place, Badalamenti and Lynch collaborated to write "Mysteries of Love", using lyrics Lynch wrote and Badalamenti's music. Lynch asked Badalamenti to appear in the film as the piano player in the club where Rossellini's character performs. This film was the first of many projects they worked on together.

After scoring a variety of mainstream films, including A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors and National Lampoon's Christmas Vacation, he scored Lynch's cult television show, Twin Peaks which featured the vocals of Julee Cruise. Many of the songs from the series were released on Cruise's album Floating into the Night. From the soundtrack of the television series, he was awarded the Grammy Award for Best Pop Instrumental Performance for the "Twin Peaks Theme".

Other Lynch projects he worked on include the movies Wild at Heart, Twin Peaks: Fire Walk with Me, Lost Highway, Mulholland Drive (where he has a small role as a gangster with a finicky taste for espresso), and The Straight Story as well as the television shows On the Air and Hotel Room. Other projects he has worked in include the television film Witch Hunt, and the films Naked in New York, The City of Lost Children, A Very Long Engagement, The Wicker Man, Dark Water and Secretary. He has also worked on the soundtrack for the video game Fahrenheit (known as Indigo Prophecy in North America). He was composer for director Paul Schrader on such films as Auto Focus, The Comfort of Strangers and Dominion: Prequel to the Exorcist. In 1998, Badalamenti recorded "A Foggy Day (in London Town)" with artist David Bowie for the Red Hot Organization’s compilation album Red Hot + Rhapsody a tribute to George Gershwin which raised money for various charities devoted to increasing AIDS awareness and fighting the disease. In 2005, he composed the themes for the movie Napola (Before the Fall), which were then adapted for the score by Normand Corbeil. In 2008, he directed the soundtrack of The Edge Of Love, with Siouxsie, Patrick Wolf and Beth Rowley on vocals.

Badalamenti received the Lifetime Achievement Award at the World Soundtrack Awards in 2008. On July 23, 2011, the American Society of Composers, Authors and Publishers presented Badalamenti with the Henry Mancini Award for his accomplishments in film and television music.

Collaborations

In 1966, Badalamenti co-wrote a song ("Visa to the Stars") on Perrey and Kingsley's album The In Sound from Way Out!. In 1967, using the name "Andy Badale", he co-wrote a song ("Pioneers Of The Stars") for Perrey and Kingsley's next album, Kaleidoscopic Vibrations: Electronic Pop Music From Way Out. He also arranged and produced Perrey's two solo albums for Vanguard Records using the "Andy Badale" moniker. In 1987, he lent his services to British synth-pop duo Pet Shop Boys, arranging the orchestration on "It Couldn't Happen Here". Badalamenti also arranged the strings on two tracks on the Pet Shop Boys' Behaviour album in 1990.

In 1993, Badalamenti collaborated with thrash metal band Anthrax on the Twin Peaks-inspired track "Black Lodge" from the Sound of White Noise album. In 1995, he composed, orchestrated and produced Marianne Faithfull's album, titled A Secret Life. In 1996, Badalamenti teamed up with Tim Booth of the British rock band James. As Booth and the Bad Angel, they released an eponymous album on the Mercury label. In 2000, he worked with Orbital on the "Beached" single for the movie The Beach. In 2004, he composed the Evilenko soundtrack working with Dolores O'Riordan, who sang the main theme and with whom he continued collaborating.

Other projects

Badalamenti conducted a performance during the opening ceremony of the 1992 Olympics in Barcelona.

Muziek uit La Notte di San Lorenzo

Nicola Piovani (1946)

Nicola Piovani (26 mei 1946, Rome) is een licht-klassiek musicus, theater- en filmcomponist en de winnaar van een Oscar voor de soundtrack van La Vita è Bella (1998).

Na zijn middelbare schooltijd bezocht hij de Sapienza Universiteit van Rome. Hij behaalde een graad in piano behaalde op het Verdi Conservatorium in Milaan (1967) en later een graad in orchestratie bij de Griekse componist Mano Hadjidakis.

Zijn bekendste composities heeft hij gemaakt voor Federico Fellini, waaronder Intervista, Ginger e Fred en La Voce della Luna. Jaren later componeerde hij een ballet, het Balletto Fellini.

In 2000 werd de soundtrack van La Vita è Bella genomineerd voor een Grammy Award in de categorie Beste Instrumentele Compositie voor een Speelfilm, Televisiefilm of Ander Medium. Hij verloor van Randy Newman. In 2005 was hij een jurylid op het 27th Moscow International Film Festival. Door zijn composities voor recent werk van de Franse regisseurs Danièle Thompson, Philippe Loiret en Eric-Emmanuel Schmidt ontving hij in 2008 de titel Chevalier in de orde van Des Arts et des Letters op het filmfestival van Cannes.

Tot de dag van vandaag heeft Piovani meer dan 130 soundtracks geschreven. Hij is van mening dat teveel sound­tracks een componist lui maken; in theatermuziek wordt pas echt vakmanschap gevergd. Aldus gaat hij verder met het componeren voor muziektheater, maar hij componeert ook concerten en kamer­muziek.

Night and Day - Ella Fitzgerald

Cole Porter (1891-1964)

Cole Porter (Peru (Indiana) was een Amerikaans componist en liedjesschrijver. Zijn bekendste stukken zijn onder andere de musicals Kiss Me Kate (1948) (gebaseerd op William Shakespeares stuk The Taming of the Shrew) en Anything Goes. Daarnaast heeft hij ook een aantal nog steeds populaire songs geschreven, waaronder I Get a Kick Out of You, Night and Day, Let's Do It (Let's Fall in Love), I Love Paris, True love, Begin the Beguine, So in Love, Too Darn Hot, In the Still of the Night, Easy to Love, You're the Top, It's Delovely, I've Got You Under My Skin, ev'ry time we say goodbye en Don't Fence Me In.
Hij stond bekend om zijn spitsvondige teksten met onverwachte wendingen en originele rijm ("delightful" rijmt bijvoorbeeld op "de-lovely").
Porter werd geboren in Peru in de staat Indiana. Hij speelde al vanaf jonge leeftijd de piano, en studeerde later aan de Universiteit van Yale. Na zijn studie ging hij naar Parijs om daar muziek te studeren. Zijn liedjes en musicals brachten hem al snel succes.
Hij was een tijdgenoot van onder meer Irving Berlin en George Gershwin.
Door een ongeluk in 1937 werden zijn benen verbrijzeld waardoor hij vrijwel geheel kreupel werd,
Hij ontmoette Linda Lee Thomas in Parijs in 1918. Zij was een rijke gescheiden vrouw die een aantal jaren ouder was dan hij. Ze trouwden in 1919. Zij werd eens de mooiste vrouw ter wereld genoemd. Porter was homoseksueel, een feit waarvan zijn vrouw blijkbaar op de hoogte was.
De Porters verhuisden van Parijs naar Venetië, van daar naar New York en uiteindelijk naar Hollywood, waar het gemakkelijke (grote) geld lokte en waar Cole Porter voor MGM de muziek voor vele films schreef. In die tijd nam de kwaliteit van zijn werk – ook tot zijn eigen ongenoegen – af en mede daarom verliet hij Hollywood weer. Ook het openbaar worden van de homoseksuele relaties naast zijn huwelijk bespoedigde zijn vertrek uit Hollywood.
Cole Porter en zijn vrouw gingen (enige tijd) uit elkaar aan het begin van de jaren dertig nadat Porters homoseksualiteit meer en meer openbaar werd toen zij in Hollywood woonden. Zij bleven echter getrouwd en hun – naar de mening van zijn biografen – gelukkige huwelijk duurde tot zijn vrouw overleed in 1954.
In 1958 moest zijn rechterbeen geamputeerd worden. Daarna verloor hij zijn levenslust en daarmee zijn creativiteit.
Cole Porter overleed in 1964 en ligt begraven tussen zijn vader Sam Porter en zijn vrouw Linda in zijn geboorteplaats.

Stukken
Onder andere:
Paris (1929)
Kiss Me, Kate (1948, film 1953)
Can-Can (1953), filmversie uit 1960
Silk Stockings (1954), filmversie uit 1957, waarin Wim Sonneveld een rol heeft.
High Society (1956) (songs)
Anything Goes (1936, opnieuw uitgebracht in 1956)
"What is this thing called love"

Over Cole Porter
Night and Day (1946). Biografische film met Cary Grant en Alexis Smith als Porter en zijn vrouw.
You're the Top (1995/1996 in Nederland in het theater met Willem Nijholt als Cole en Gerrie van der Klei als Linda.
Cole Porter: A Biography (1998) door William McBrien (New York: Vintage Books). ISBN 0679727922.
De-Lovely (2004. Biografische speelfilm over het leven van Cole Porter, met in de hoofdrollen Kevin Kline en Ashley Judd als respectievelijk Cole Porter en zijn vrouw Linda.
Officiële website (in het Engels): http://www.coleporter.org/

Bron: Wikipedia

Vangelis (1943)

Vangelis, pseudoniem van Evanghelos Odysseas Papathanasiou (Volos, 1943) is een Grieks muzikant en multi-instrumentalist die veelal gebruikmaakt van synthesizer, piano, keyboards en andere elektronische instrumenten. Hij is vooral bekend van de filmmuziek Chariots of Fire uit 1981 (waarvoor hij een Oscar won), voor de muziek van de film Blade Runner, de nummer 1-hit Conquest of Paradise uit de film 1492: Conquest of Paradise en het thema voor het WK voetbal 2002.

Vangelis is geboren bij Volos in Griekenland. Als vierjarig kind gaf hij zijn eerste concert voor ongeveer 2000 luisteraars. Hij is grotendeels een autodidact: hij heeft bijvoorbeeld nooit muziekles gehad en is nauwelijks in staat bladmuziek te lezen of te schrijven.

Midden jaren 60 formeerde hij de groep Forminx die in Griekenland heel populair was. Vangelis richtte de progressieve rockgroep Papathanassiou Set op, later Aphrodite's Child genaamd, met onder meer Demis Roussos. In Europa scoorde de groep vele hits onder andere Rain and Tears. In 1972 ging Aphrodite's Child uit elkaar, nog voor de verschijning van hun laatste lp, "666".

Tijdens de Aphrodite's Childperiode begon Vangelis in 1970 aan een solocarrière. In dat jaar maakte hij de filmmuziek voor Franse films. Zijn eerste echte soloalbum, Earth, kwam in 1973 uit. In 1974 werd Vangelis gevraagd om Rick Wakeman te vervangen bij de groep Yes. Na enkele weken oefenen, bleken de muzikale ideeën te ver uit elkaar te liggen om tot samenwerking te komen en werd Wakeman vervangen door de Zwitserse toetsenist Patrick Moraz. Wel heeft Vangelis later regelmatig samengewerkt met de zanger van Yes, Jon Anderson (samen maakten ze diverse albums onder de naam Jon & Vangelis). In 1974 vertrok Vangelis naar Londen. Hij tekende een contract bij RCA Records en begon zijn eigen studio, Nemo Studio genaamd. Albums uit deze periode waren Heaven and Hell, Beauborg, Spiral en Albedo 0.39.

Eind jaren 70 stapte Vangelis over van het RCA-label naar Polydor (nu Universal Music). In 1982 kreeg hij de Oscar voor de beste filmmuziek voor zijn werk voor Chariots of Fire. Het themanummer van deze film kwam na een jaar in de Amerikaanse Billboardhitlijst te hebben gestaan op nummer 1.

In 1983 werd hij genomineerd voor een Golden Globe in de categorie Best Original Score - Motion Picture voor de muziek van de film Blade Runner.

In 1995 scoorde Vangelis in Europa een grote hit met Conquest of Paradise. Het lied, dat al uit 1992 stamde, beleefde een plotselinge hype en verkocht alleen in Nederland al 100.000 exemplaren. Het is één van zijn grootste hits.

Vangelis heeft zich in deze periode voornamelijk toegelegd op het componeren van filmmuziek. Zijn muziek voor Blade Runner van Ridley Scott, Missing van Costa-Gavras, Bitter Moon van Roman Polanski en films voor de Franse documentairemaker Frédéric Rossif zijn hiervan voorbeelden. Soloprojecten in deze periode waren de albums Invisible Connections, Mask, The City en Direct. In 2004 heeft hij de muziek geschreven voor Alexander van Oliver Stone, deze muziek is in dat jaar ook op cd verschenen. Zijn laatste projecten zijn de compositie en uitvoering van: de muziek in de film El Greco (overigens niet te verwarren met zijn gelijknamige studioalbum uit 1998). En een medewerking aan de soundtrack voor de Poolse documentaire over Paus Johannes-Paulus II, Świadectwo.

Tom Tykwer (1965)

Regisseur, schrijver, producent en componist Tom Tykwer werd in 1965 geboren in Wuppertal

(Duitsland). Hij toonde al op jonge leeftijd interesse in het maken van films; hij maakte 8-mm-films vanaf zijn 11e levensjaar. Zijn eerste werkervaring deed hij op als operateur in een plaatselijk filmhuis. Tykwer verhuisde uiteindelijk naar Berlijn, waar hij eerst werkte als operateur en daarna als programmeur van het Moviamento Theater.

Tykwers vriend, regisseur Rosa von Praunhem, stimuleerde hem met film te experimenteren; dit resulteerde in de korte film Because (1999). Nog meer korte films volgden en in 1993 maakte hij zijn eerste lange speelfilm: Die Tötliche Maria. Tykwers internationale doorbraak kwam in 1998 met Lola Rennt; deze film was succesvol bij zowel een groot publiek als filmcritici. De film verwierf talloze prijzen en werd de meest succesvolle Duitse film van dat jaar.

Daarop volgende projecten omvatten Heaven (2002), Perfume: the Story of a Murderer (2006), The International (2009) en de ambitieuze speelfilm Cloud Atlas (samen met de Wachowski’s, bekend van de Matrix-trilogie).

Kenmerkende filmtaal

Kinetische, snelle en flitsende montage. Tykwer componeert en gebruikt vaak zijn eigen muziek.

Trivia

• Tom en Stefan Arndt richtten de productiemaatschappij X-Filme Creative Pool op.  
• Richtte de band Pale 3 op samen met Johnny Klimek en Reinhold Heil, om de muziek voor Der Krieger und die Kaiserin (2000) uit te voeren. Het trio werkt al eerder samen voor de film Lola Rennt, maar vormde toen nog geen band.   
• Verbrak zijn relatie met Franka Potente (Lola, in Lola Rennt) in het voorjaar van 2002.  
• Is bevriend met Natalie Portman na hun samenwerking aan True (2004).   
• Vertaalde delen van het script van Inglourious Basterds (2009): het betrof de Duitse dialogen in deze film. 

Bron: Internet Movie DataBase (vertaald uit Engels).
 

Ennio Morricone (1928)

Ennio Morricone (Rome, 10 november 1928) is een Italiaanse componist, orkestrator en dirigent die de muziek voor bijna 500 films en televisieseries componeerde en orkestreerde. Hij componeerde tevens meer dan honderd popsongs (voor onder meer Mireille Mathieu en Mina) en een 150-tal klassieke composities, zoals een opera, een tiental viool- en pianoconcerto's en kamermuziek.

Ennio Morricone behoort tot de invloedrijkste componisten van zijn generatie. Zijn omvangrijke repertoire strekt zich uit over zeven decennia. Morricones eerste composities dateren immers van de jaren veertig. Tot zijn bekendste werken behoren zijn filmscores voor alle Sergio Leone films, waaronder For a Few Dollars More (1965), The Good, The Bad & The Ugly (1966), Once Upon a Time in the West (1968) en Once Upon a Time in America (1984).

Morricone componeerde eveneens de muziek voor Bernardo Bertolucci's Novecento, John Carpenters The Thing, Roland Joffés The Mission (1986), de hollywoodklassieker The Untouchables (1987) van Brian De Palma, Barry Levinsons' Bugsy (1991), Mike Nichols' Wolf (1994), Fateless (2005) en de meeste films van Giuseppe Tornatore waaronder Cinema Paradiso (1988), Malèna (2001), Baaria (2009), The Best Offer (2013) en Tornatores opkomende project Leningrad (2014).

Morricones muziek werd eveneens uitvoerig aangewend in onder meer Quentin Tarantino's Kill Bill (2003-2004), Inglourious Bastards (2009) en Django Unchained (2012), The Boat That Rocked en series als The Simpsons en The Sopranos.

De componist verkocht wereldwijd meer dan 70 miljoen scores, compilaties en singles, waarvan meer dan 6,5 miljoen in Frankrijk, ruim drie miljoen in de Verenigde Staten en meer dan twee miljoen albums in Korea.  In 1971 ontving Ennio Morricone een eerste gouden plaat voor de verkoop van 1 miljoen platen in Italië (disco d'oro) en een "Targa d'Oro" voor een wereldwijde verkoop van 22 miljoen platen.

Leidmotief - Once upon a time..

De muziek van Ennio Morricone, en veel andere componisten, kenmerkt zich door het gebruik van zgn. leidmotieven: voor ieder van de vier hoofdrolspelers is er een eigen instrument en een motief. De muziek introduceert als het ware de vier hoofdrolspelers en typeert nauwkeurig hun karakters:

• Voor Charles Bronson ("Harmonica"), de mysterieuze, op zoek zijnde, vreemdeling, is er de snerpende, ijl klinkende mondharmonica.
• Bij Claudia Cardinale ("Jill"), die naar het Westen vertrekt om een nieuw leven te beginnen, klinkt een lyrische sopraan begeleid door een koor.
• Als Jason Robards ("Cheyenne"), de goedgeluimde vrijbuiter, in beeld komt klinkt een vrolijke honky tonk piano.
• Als voorbode voor dreigend gevaar, klinkt een vervormde elektrische gitaar als Henry Fonda ("Frank"), de niets ontziende kille moordenaar, op het toneel verschijnt.

Ook bijzonder is dat de muziek geschreven werd vooraleer de film werd opgenomen. Tijdens de opnames draaide Leone de muziek, zodat hij wist welk tempo hij aan moest houden.

Nino Rota Suite

Hieronder kun je een selectie van Nino Rota's muziek beluisteren. Herken je de muziek?

Nino Rota (1911-1979)

Nino Rota was een Italiaans componist, voornamelijk bekend van de filmmuziek voor de The Godfather-trilogie en de films van Federico Fellini.

Biografie
Rota werd geboren in een muzikale familie. Zijn eerste oratorium, L'infanzia di San Giovanni Battista, componeerde hij op zijn elfde en werd in het begin van de jaren twintig opgevoerd. Hij werd eerst onderwezen door Ildebrando Pizzetti aan het conservatorium van Milaan, en verhuisde later naar Rome waar hij lessen volgde aan het Accademia Nazionale di Santa Cecilia. Tussen 1930 en 1932 woonde Rota in de Verenigde Staten, waar hij studeerde aan het Curtis Institute te Philadelphia. Hier volgde hij lessen in orkestratie bij Fritz Reiner en compositie bij Rosario Scalero.

In de jaren veertig was hij voornamelijk actief als filmcomponist. Hij componeerde de filmmuziek voor Italiaanse filmregisseurs, waaronder Luchino Visconti, Franco Zeffirelli en Mario Monicelli. Het vruchtbaarst was zijn samenwerking met Federico Fellini. Hij was verantwoordelijk voor de muziek van alle films die Fellini maakte tussen 1952 en 1978. Hij was ook de componist van de eerste twee The Godfather-films. Hij werd voor beide films genomineerd voor de Academy Award voor beste originele muziek, maar zijn eerste nominatie werd teruggetrokken toen bleek dat hij de muziek gedeeltelijk van een vorige film had gebruikt. Voor The Godfather II won hij samen met Carmine Coppola de Oscar. De laatste dertig jaar van zijn leven was hij tevens directeur van het conservatorium van Bari. Nino Rota stierf in 1979 op 67-jarige leeftijd. Zijn muziek werd postuum nog voor verscheidene films gebruikt.

Werken
Hij componeerde zowel werken voor orkest (onder andere vier symfonieën en verscheidene concerto's) als opera's (acht opera's, waaronder andere Torquemada (1943) en Aladino e la lampada magica (1968)), vijf balletten, liederen en kamermuziek, maar werd hoofdzakelijk bekend door zijn filmmuziek van onder andere Le Notti Bianche (1957), War and Peace (1956), Rocco e i Suoi Fratelli (1960), Il Gattopardo (1963), Romeo and Juliet (1968), The Godfather (1972) en alle films van Federico Fellini (o.a. La Dolce Vita (1960),Otto e Mezzo (1963) en Amarcord (1973)). Hij componeerde eveneens voor het theater.

Van al zijn andere werken hebben er slechts twee repertoire gehouden: Het ballet La strada (1966), een aanpassing van de muziek van Fellini's beroemde film uit 1954, en de opera Il Cappello di Paglia di Firenze (De Florentijnse Strohoed), een muzikale farce in vier bedrijven, die zijn première beleefde op 21 april 1955 in Palermo. Il Cappello di Paglia di Firenze werd over de hele wereld opgevoerd, dankzij de productie van Giorgio Strehler voor het Piccola Scala te Milaan. Het componeren had Rota zo'n vijftien jaar gekost. Het werk is gebaseerd op Un Chapeau de Paille d’Italie, een vaudeville van Eugène Labiche en Marc Michel uit 1851. Rota schreef het libretto samen met zijn moeder Ernesta Rota. Hij was klaar met het schrijven van het stuk in 1945, maar voltooide de orkestratie pas tien later jaar toen hij gegarandeerd zeker was dat het opgevoerd zou worden in het Teatro Massimo te Palermo. Een van de beste uitvoeringen is die met Magda Olivero, de diva van het verisme, een opname uit 1976, gemaakt in de Petit Salle te Brussel.

Muziek van Citizen Kane

Bernard Herrmann

Hij was de man achter de lage houtinstrumenten die Citizen Kane openden, de snerpende violen uitPsycho (1960) en de klagende saxofoon uit Taxi Driver (1976). Hermann was een van de meest originele en onderscheidende filmcomponisten. Hij begon al vroeg met componeren en won op 13-jarige leeftijd een compositiewedstrijd. Hij richtte op 20-jarige leeftijd zijn eigen orkest op. Nadat hij muziek had geschreven voor radiohoorspelen van Orson Welles, was hij de aangewezen man om Welles debuutfilm van muziek te voorzien. Direct daarna maakte hij de muziek voor Welles tweede film: The Magnificent Ambersons. Hij liet echter zijn naam van de titelrol verwijderen, nadat  aanvullende muziek was toegevoegd zonder zijn (of Welles) toestemming. Herrmann was een was een productiefste filmcomponisten, die enkele van de meest memorabele composities produceerde voor Alfred Hitchcockfilms. Hij was een veeleisende perfectionist (hij was van mening dat de meeste regisseurs geen verstand van muziek hadden; hij negeerde met graagte hun instructies, zoals bij Alfred Hitchcocks Psycho). Hij beëindigde zijn samenwerking met Hitchcock, nadat de muziek voor Torn Curtain (1966) werd afgewezen. Herrmann experimenteerde al vroeg met geluiden in films, zoals in The Day the Earth Stood Still (1951), waarin hij theremins (elektronisch instrument), piano's en hoorns gebruikte. Hij was adviseur bij de elektronische geluiden die door Oskar Skala werden gecreëerd voor The Birds (1963). Zijn laatste compositie was die van Taxi Driver (1976). Herrmann stierf enkele uren nadat de muziek was opgenomen. Tenslotte schreef Herrmann de opera 'Wuthering Heights' en de cantate 'Moby Dick' (bron: IMDB).